1. Lehen aldiko hirugarren pertsonearen markea, beste euskalkien z- ren ordez e- da, mendebaldeko herri batzuetan z- hori gorde arren (zauen, zotzon...):
       a. eban, egoan (‘zuen’, ‘zegoen’)

2. Nori adierazoteko markak, aurreko bokala i ez danean, ez datoz bat batuagaz:
      a. iragangaitzak (-t, -tzu, -ko, -ku, -tzue, -ke): Jat, jatzu, jako,           jaku, jatzue, jake...
      b. eta iragankorretan (-st, -tsu, -ko edo –tso, -sku, -tsue, -ke           edo –tse): deust, deutsu, deuko, deusku, deutsue, deutse...

3. Batzuetan pluralgile bi batera agertzen dira: dituguz

4. Beste batzuetan batuan ez bezelako erabilerea daukie pluralgileek,
       a. Dagoz, ebazan

5. Zu eta zuek pertsonak bereiztuteko –e jartzen da z-ren ondoren:
       a.  Zoaz, zoaze.

6. Aditz laguntzaileko lotura hizkia –a izaten da normalean (baina baita –e be: datorrela):
       a. Dagoala

7. Nor-nori saileko iraganaldia egiteko ‘oraina + -n’ egitura erabilten da jat/jatan

8. Ahalezko eta subjuntibozko jokoaldietan aditzak aspektu burutua hartzen dau:
       a. sartu daiteke

9. Beste euskalkietako –ki amaierea –gi da bizkaieraz:
       a. Erabagi

10. Laburketak oso errez ikusten dira indikatiboan:
       a. esangotso (‘esango deutso’)

11. Lehen pertsonako markea –t- -r- bihurtzen da zenbait herritan:
       a. dorala (‘dodala’)

12. Ahalezko eta baldintzazkoetan aldiaren markea nori baino lehen ipinten da, bokala aldatuz:
       a. ekarri daikio (‘ekar diezaioke’).

13. Ez da te sartzen baldintzetan:
       a. nintzake, ez nintzateke

14. Lehen aldiko markea –an da eta ez –en (baina: nentorren):
       a.  nintzan

15. Edun aditzak galdu dau aditz librearen funtzinoa eta gaur egun laguntzailea da, besterik ez. Horretarako e(d)uki erabilten da:
       a. egarri dauka

16. Edun-en hitano alokutiboetan j- tankerako ebakerak erabilten dira. Bizkaiera gehienean [j] ahoskatzen da, eta [x] Bizkaiko ekialdean, Deba arroan eta Aramaion.

17. Ahalezkoetan aldi hipotetikoa eta erreala nahastetan dira
       a. ekarri neinke, ‘ekarri daiket’-en ordez

18. Ahalezko formetan laguntzaile iragankorra iragangaitzaren ordez erabilten da  askotan:
       a. joan daiket

19. Ahalezko formetan forma zahar batzuek irauten dabe:
       a. ekarri nei, ‘ekarri neinkean’-en ordez

20. Beste euskalkietako ari izan erabili ordez ibili, erabili, jardun eta eragon aditzak erabilten dira:
     
       a. ikasten nabil,
       b. lanean dihardu,
       c. arineketan darabil,
       d. beharrean daragoio,
       e. kantau daroa

21. Aditz faktitiboetan –azo, -erazo erabilten da, -eragin –agaz batera.

22. Mugabakoari jagokon komunztadurea ez da gehienetan egiten, pluralean egiten dalako:
       a. zenbat bide dagoz ?

23. Beste euskalkietan iragangaitzak diran aditzak, bizkaieraz laguntzaile iragankorragaz erabilten dira:
       a. Urten dozu, igon dot...

24. Esaldia laburra bada aditz laguntzailea galdegaiaren ondoan ipinten da:
      a. laster zara etorri

1. Berba silaba bakarretatik datozen aditz batzuetan bikoxtasunak daukaguz:
      a. hustu / hutsitu
      b. balztu / baltzitu
      c. hoztu / hotzitu

2. -au amaieradun aditzak erromantzetik eratorritakoak dira, gehienak behintzat: (-adu > -au). Euskera zaharrean: errezadu, pentsadu... egiten ziran aditzak aspalditik -au egiten dira:
      a. errezau, ezkutau, harrapau, nahastau...

3. -idu amaieradunak erromantzetik eratorritako aditzak dira:
      a. leidu, eskribidu, korridu...

4. Ahoz gehiago laburtu dira:
      a. pentsa < pentsau
      b. kanta < kantau
________________________________________________

1. Burutubako ohiturazko aspektua marketako mendebaldeko euskeraz -tzen, -ten, -tuten, -etan, -ketan markak zabal dabilz

2. -ten erabilten da aditz partizipioak honeetariko amaiera bat euki ezkero:
      a. -a, -e , -i, -o: lagaten, beteten, ipinten, erasoten...
      b. –l: hilten...
      c. -n egoten, esaten...
      d. -si, -zi:  hasten, ikusten, jausten, hazten, hezten, irazten…
      e. -stu, -zt:  abesten, ahazten...
      f. -tsi, -txi, -tzi: goresten, ixten, janzten...

3. -tuten be erabilten da:  egosi > egosten / egostu > egostuten. Era berean: hustu > hustu -ten,ahaztu > ahaztuten, biztu > biztuten... eta enparauak gogortuten, lohituten...

4. -tzen erabilten da aditz partizipioak honeetariko amaiera bat euki ezkero:
      a. -tu / -du:  hartzen, sartzen (silaba bikoak)
      b. -tu / -du:  apurtzen, parkatzen...
      c. -tsitu, -tzitu: hutsitzen, hotzitzen...
      d. –idu:  hornitzen, leitzen...

5. Erromantzetiko -idu amaierako aditzetan ahoz -iduten eredua zabal dabil leku askotan:
      a. sufridu > sufriduten

6. Komenidetan, abrozidetan... erakoak be entzun leitekez leku batzuetan.

7. -etan erabilten da aditz partizipioak honeetariko amaiera bat izan ezkero:
       a. -au  nahastetan, izentetan, pasetan,

8. Ahoz -etan formea be indartsua da -e amaiera daukien aditzetan: bete > betetan, erre > erretan...

9. Ahoz: Arratia aldean: -tzean, silaba biko aditz batzukaz (batzean, hartzean, saltzean, sartzean…). Beste leku askotan -tzian, -tzien.

10. Leintz aldean –ketan erabilten dabe.
________________________________________________

1. Indikatiboan izan, *edun eta *eutsi erabilten dira batez be.

2. Beste jokoaldietan *edin, eta egin (-i forma agertzen da bakarrik) be erabilten dira.

________________________________________________